Dagboek van hiker yopper Tommy_blogpost_2
- 3 uur geleden
- 3 minuten om te lezen
Een onverwachte wending
Moxy en ik zijn ondertussen al een maand onderweg van Gent naar Berlijn.
Een maand wandelen, kamperen, mensen ontmoeten en elke dag opnieuw kijken waar we terechtkomen.
Maar de voorbije dagen nam de reis een onverwachte wending.
In Nederland werden we ongelooflijk warm ontvangen. Tuinen, huizen, eten, hulp… de Nederlandse gastvrijheid was fucking amazing.
Ook Paul, de oprichter van Stichting Sparkinson, vond mijn verhaal via Instagram. Hij reed helemaal vanuit Rotterdam naar de plek waar ik verbleef. Tweeënhalf uur rijden, om elkaar midden in de nacht, in het pikkedonker, ergens in the middle of nowhere te ontmoeten.
Hij heeft zelf Parkinson en werd sponsor van mijn missie. Coole kerel met een groot hart. My kind of people!
En toen kwam er een moment waar ik eigenlijk al een tijdje naar uitkeek.
In Venlo kwamen Anna en Indy erbij. Drie dagen waren we weer samen en was ons kleine roedeltje compleet. Indy en Moxy waren superblij om elkaar terug te zien.
We staken samen de grens met Duitsland over. De dag daarna gingen Anna en Indy weer naar huis en zette ik mijn tocht met Moxy verder.
Ik had het eerlijk gezegd een beetje moeilijk met die nieuwe veranderingen. Anna en Indy weer naar huis, wij weer alleen.
En de zonnige ingesteldheid van de Nederlanders sloeg letterlijk om in regen vanaf het moment dat we de grens overstaken.
In Duitsland voelde alles plots anders.
Ik contacteerde verschillende organisaties in verband met mijn missie, maar kreeg nauwelijks reactie. Ook waren er amper tuintjes en kampeerplekken beschikbaar.
Dus sliepen we in parken, weides en zelfs een nacht naast een begraafplaats.
En dan kreeg ik een berichtje van Sara, mijn bestie uit Gent. Ze is met haar hond Tetta onderweg naar Hongarije en stelde voor om ons een paar dagen mee te nemen in haar campervan.
Onze tocht doen we grotendeels al (hitch) hikend. Maar om op tijd bij Sara te geraken, nam ik deze keer een paar treinen en zelfs een metro. Zo kwamen we de voorbije dagen door Duisburg, Keulen, Düsseldorf en Frankfurt.
Frankfurt was geen succes.
Wat begon als een zalige nacht in mijn hangmat in het stadspark, sloeg om in een miserabele ochtend toen iemand om vier uur 's nachts probeerde mijn jas te stelen.
Mijn regel is simpel: als een plek niet goed voelt, moet ik binnen twee minuten kunnen vertrekken.
Daarom slaap ik het liefst in mijn hangmat. Ik heb wel een tent mee, maar in een metropool als Frankfurt is dat gewoon niet slim. Alles moet klaarstaan om onmiddellijk te kunnen vertrekken.
Niet gemakkelijk wanneer mijn medicatie 's nachts is uitgewerkt en ik sta te beven als een blad. Je komt op zo’n moment niet bepaald zelfzeker over.
Maar ik ben slim genoeg om mijn plan te trekken, en als het moet, kan ik nog altijd uit de voeten.
Uiteindelijk vonden we bij Rödermark een rustig stukje gras voor een welverdiende siësta.
En misschien is dat wel het belangrijkste dat deze maand me geleerd heeft:
Geef mij een rustig plekje in de natuur, ver weg van het stadsleven, mijn hond en een hangmat en ik ben thuis.
Zondag ontmoeten we Sara en Tetta. Vanaf daar verandert onze route opnieuw. Waar we precies naartoe gaan, hou ik nog even geheim. Eerst gaan we gewoon even genieten van de rust, het goede gezelschap en een paar dagen samen onderweg zijn. Daarna trekken we weer verder, richting Berlijn.
Tommy van Itterbeek
4/9/2026
