Vrijwilligers aan het woord

Ik ben neurologe en kwam in contact met Parkili met het zien van de film over de expeditie op de Kilimanjaro. Het enthousiasme van Jen was aanstekelijk.
Vanuit die ervaring probeerde ik mijn Parkinson patiënten te overtuigen om deel te nemen.
Op een bepaald punt ben ik gevraagd om zelf een expeditie te trekken. Samen met Myriam en Hola Pola hebben we dan ook de expeditie naar Jordanie georganiseerd. We zijn ook heel fier op de film die daarover gemaakt is.
Sindsdien hebben we nog een aantal reizen gedaan met dezelfde groep.
Ik merk dat het lotgenotencontact van onschatbare waarde is en wil dan ook mijn inzet blijven tonen

Na 42 jaar in de financiële sector kreeg ik op mijn zestigste de diagnose parkinson — even slikken, maar ik sta er weer. Creatief en levenslustig geniet ik van het leven, met parkinson zoveel mogelijk op de achtergrond. De diagnose werd het begin van nieuwe vriendschappen, initiatieven en uitdagingen. Na de expeditie naar Jordanië bleef ik actief bij Parkili, een warme plek waar beweging, verbinding en engagement centraal staan. Als ambassadeur voor het World Parkinson Congress 2026 vertrek ik eind mei met een delegatie Parki’s naar Phoenix om inspiratie op te doen en samen te bouwen aan mogelijkheden voor iedereen met parkinson.

Als vrijwilliger zet ik mij op de achtergrond in als administratief werker. Ik zorg ervoor dat alles vlot verloopt, houd overzicht en ondersteun waar nodig. De nieuwsbrieven maak ik met veel plezier op en zijn steeds positief en informatief opgesteld. Hoewel ik zelf geen parkinson heb, draag ik de werking een warm hart toe en help ik graag mee om anderen te ondersteunen. Het geeft mij voldoening om op deze manier mijn steentje bij te dragen. Ook op de achtergrond kun je een groot verschil maken en mee bouwen aan iets waardevols.

Sinds mijn diagnose in 2015, probeer ik met een open blik en een positieve ingesteldheid verder te gaan. De beklimming van de Kilimanjaro werd een belangrijk keerpunt in de omgang met mijn diagnose. Ik geloof ook sterk in kennis, inzicht en beweging als manieren om grip te houden op mijn leven. om die boodschap uit te dragen, richtte ik mee de VZW Parkili op en zit nog steeds in het bestuur. Ik haal veel kracht uit verbondenheid en uit kleine, menselijke momenten, en binnen Parkili wil ik vooral op een oprechte en haalbare manier iets betekenen voor anderen die hetzelfde pad bewandelen.

Achter de schermen zet ik mij in als vrijwilliger, vaak onzichtbaar maar met evenveel engagement. Ik zorg mee voor de praktische opzet van de website, volg cijfers en boekhouding op en help waar nodig. Het geeft mij voldoening om op die manier bij te dragen aan iets dat voor anderen een groot verschil maakt. Je hoeft niet altijd op de voorgrond te staan om impact te hebben — soms zit de echte kracht net in het stille meewerken.

In 2021 bereikte ik een keerpunt in mijn leven. Ik stond bijna op pensioen toen ik de boodschap kreeg: “Meneer, u hebt parkinson.” Dat nieuws kwam hard aan. Ik ging op zoek naar een manier om dit te verwerken — en die vond ik bij Parkili. Voor mij werd Parkili een echte sleutel. Vooral de boost-expeditie naar Nepal heeft mijn ogen geopend. Ik ontdekte een nieuwe wereld en een andere kijk op het leven. Je kijkt niet langer onwetend of verbaasd naar iemand met ‘rare’ bewegingen — je begrijpt, je herkent, en je voelt verbondenheid. We kunnen nog zoveel, ondanks alles. Samen vormen we een onbetaalbare steun en motivatie voor elkaar. Ik heb er vrienden voor het leven gevonden, zowel onder de Parki’s als bij de buddy’s.

Samen met anderen zette ik onder meer expedities naar de Kilimanjaro en het Atlasgebergte op, ervaringen die symbool staan voor veerkracht, kameraadschap en mogelijkheden ver voorbij beperkingen. Als buddy van het eerste uur help mee aan het opzetten en uitbouwen van projecten die steun, verbinding en inspiratie bieden aan iedereen die met parkinson leeft.

Ik kreeg op mijn 45ste de diagnose Parkinson. Mijn boeiende carrière, mijn gezin en de zorg voor mijn peuter werden plots een stuk minder evident. Tijdens de coronaperiode begon ik online sportlessen te volgen bij Parkili, en al snel groeide ik door tot lesgeefster. Tot op vandaag geef ik wekelijks stretchoefeningen. Na de expeditie naar Marokko kwam alles in een stroomversnelling. Ik begon steeds meer initiatief te nemen binnen de vzw: van netwerking en fondsenwerving tot het brengen van een monoloog voor een groot publiek. Met mijn enthousiasme en inzet wil ik de werking van de vzw telkens weer naar een hoger niveau tillen.

In 2024 nam ik deel aan de expeditie naar Nepal, een avontuur dat mijn leven op veel manieren raakte. Het jaar ervoor was zwaar; ik had net de bevestiging gekregen dat ik parkinson had, op mijn 38ste. Langzaam maar zeker leerde ik andere jonge mensen kennen, en ontdekte ik organisaties zoals Parkili die me nieuwe perspectieven boden. Door me in te schrijven voor de expeditie vond ik een manier om mijn diagnose een plek te geven, en onderweg ontdekte ik ook mijn passie om de vzw in de schijnwerpers te zetten en bij te dragen aan bewustwording rond deze ziekte. Vandaag focus ik me op sociale media en het ontwerpen van de nieuwe website, die binnenkort live gaat. Blijf bewegen, blijf geïnspireerd… en vooral: blijf positief.