WPC 2026 - Post 2 : Behandeling in de klinische praktijk: is er reden tot hoop?

.

Dit artikel maakt deel uit van de Parkili-blogreeks over het Wereld Parkinson Congres 2026. 

Wat WPC 2026 ons leert over behandeling in de klinische praktijk

Hoop in de geneeskunde mag nooit betekenen dat we onzekerheid verbergen. Op WPC 2026 was er geen aankondiging van een genezende behandeling. Er was wel duidelijke vooruitgang: betere symptoomcontrole, preciezere metingen, slimmere hersenstimulatie en een groeiende pijplijn van therapieën die de ziektebiologie proberen te beïnvloeden.

Wat kan vandaag al beter?

Voor motorische schommelingen kwamen meerdere manieren aan bod om dopamine gelijkmatiger toe te dienen. Verlengde afgifte van carbidopa-levodopa en continue subcutane infusies met foslevodopa-foscarbidopa of apomorfine kunnen bij zorgvuldig geselecteerde mensen de goede “on”-tijd verlengen of de “off”-tijd verkorten. Zulke behandelingen zijn geen oplossing voor iedereen. Ze vragen een gespecialiseerde evaluatie, goede voorlichting en multidisciplinaire opvolging.

Ook diepe hersenstimulatie blijft een belangrijke optie bij gevorderde motorische complicaties. De ontwikkeling gaat richting meer personalisatie: directionele elektroden, betere beeldvorming, connectomics en adaptieve systemen die stimulatie aanpassen aan hersensignalen. DBS verbetert vooral geselecteerde motorische symptomen. Het stopt de ziekte niet en is minder voorspelbaar voor evenwicht, spraak en niet-motorische klachten.

Biomarkers veranderen het onderzoek

Een van de opvallendste ontwikkelingen is de α-synucleïne seed amplification assay. Die kan zeer kleine hoeveelheden verkeerd gevouwen α-synucleïne aantonen. In studies haalt deze techniek een hoge diagnostische nauwkeurigheid. Dat is belangrijk voor onderzoek, omdat deelnemers biologisch beter kunnen worden ingedeeld. Voor de dagelijkse praktijk blijven vragen bestaan over standaardisatie, invasieve staalname, kostprijs en vooral over wat een positieve test voor een individuele persoon betekent.

Hetzelfde geldt voor nieuwe biologische classificaties. Ze proberen Parkinson vroeger en mechanistischer te beschrijven, op basis van α-synucleïne, dopaminerge zenuwschade en genetische factoren. Dat kan klinische studies efficiënter maken. Voor routinediagnostiek zijn deze kaders nog niet voldoende gevalideerd.

Behandelingen die het ziekteverloop proberen te beïnvloeden 

Onderzoekers richten zich niet langer op één enkele verklaring voor Parkinson. Ze proberen verschillende onderliggende mechanismen aan te pakken, zoals de opstapeling van α-synucleïne, storingen in lysosomen, mitochondriale stress, afwijkingen in de LRRK2- en GBA1-routes, ontstekingsreacties en veranderingen in het immuunsysteem. Die verscheidenheid weerspiegelt een belangrijk inzicht: Parkinson is waarschijnlijk geen afzonderlijke aandoening, maar een verzameling van deels overlappende ziekteprocessen. Stamceltherapie probeert verloren gegane dopamineproducerende cellen te vervangen. Eerste studies tonen aan dat getransplanteerde cellen kunnen overleven en de dopaminefunctie gedeeltelijk kunnen herstellen. Dat is veelbelovend, maar het betekent niet dat de ziekte genezen is. Andere ziekteprocessen en niet-motorische symptomen verdwijnen daardoor niet automatisch. Wie commerciële stamcelbehandelingen aangeboden krijgt tegen betaling, doet er goed aan bijzonder voorzichtig te zijn. Experimentele behandelingen horen thuis binnen zorgvuldig gecontroleerde en officieel goedgekeurde studies. 

Waar mogen we realistische op hopen? 

Realistische hoop steunt op drie pijlers. Ten eerste blijven bestaande behandelingen verbeteren en worden ze steeds verfijnder toegepast. Ten tweede kunnen onderzoekers ziekteprocessen steeds beter meten, waardoor studies gerichter en efficiënter worden. Ten derde groeit het inzicht dat de meest geschikte behandeling waarschijnlijk zal afhangen van zowel het biologische profiel als de persoonlijke doelen en behoeften van de patiënt. Congresbasis: sessies over motorische symptoomcontrole, biomarkers, diepe hersenstimulatie (DBS), focused ultrasound, stamceltherapie en behandelingen die het ziekteverloop proberen te beïnvloeden. 

Congresbasis: sessies over motorische symptoomcontrole, biomarkers, DBS, focused ultrasound, stamcel- en ziekte-modificerende therapieën.

Disclaimer

Parkili zet zich in om betrouwbare kennis toegankelijk te maken voor iedereen die met Parkinson te maken heeft. De informatie in deze blog heeft uitsluitend een informatief karakter en kan onvolledig zijn of onbedoelde fouten bevatten. Deze tekst vervangt geen medisch advies. Voor vragen over uw gezondheid of behandeling raden wij aan steeds uw arts of zorgteam te raadplegen.